Söylemesi kolay ama yapamıyoruz işte. İlla ki, tek bir olaya odaklanıyoruz, sonra da kendimizi yok yere üzüyoruz.
Örneğin ben, ilaçsız normal doğum hayal ederken, genel anestezi ile sezaryen oldum. Bu içime o kadar oturdu ki, günlerce rüyalarımda gördüm; birisi “ne zaman doğum yaptın” diye sorduğunda, kendimi, “yok, sezaryen oldum” derken buldum. Halbuki, ailemde ben dahil tüm bebekler mama ile büyürken, ben bebeğimi sadece anne sütüyle besledim.

Sadece benim başıma gelmiyor, herkeste benzer durum var. Birimizin bebeği çok zor uyuyordu ama çok kolay doğum yaptı. Bir diğeri çok zor doğum yaptı ama en neşeli bebek onun. Bir başkası bebeğini emziremedi ama bebeğine kendi kendine uyumayı öğretti.

Hiçbirimiz mükemmel değiliz, olmaya da çalışmayalım. Bütüne bakacak olursak aslında her hikaye de kendi içinde mükemmel hale geliyor. Öyle değil mi?

About The Author

One Response

Leave a Reply

Your email address will not be published.