Arda 4-5 aylık olduğunda ce-e oyununu giderek daha fazla ilgisini çekmeye başladı. Yüzümü ellerimle yada bir tülbentle örtüp “Nerede anne? Burada anne!” yaptığımda kıkırdayıp, hiç sıkılmadan defalarca tekrarlamamı istiyordu. Hatta bir süre sonra elleriyle yüzümü açmaya çalışıp bununla da ayrıca eğlenmeye başladı.

Bu oyunu sürekli tekrardan sıkılmayın,  çünkü bebeğiniz aslında ileride ayrılık kaygısı ile başa çıkmasını sağlayacak önemli bir şeyi öğreniyor: “object permanence” yani nesne  sürekliliği. Bu sayede sizi göremediği zamanlar aslında yok olmadığınızı öğrenmeye başlıyor. Çeşitlendirmek için sevdiği bir oyuncağı tülbentle örtüp, şapkadan tavşan çıkaran sihirbaz edasıyla ce-e yaptırabilirsiniz. Bir süre sonra oyunu odadan çıkıp, seslenip, geri dönerek oynayabilir, bebeğiniz emeklemeye başladıktan sonra ise onun gelip sizi bulmasına çevirerek geliştirebilirsiniz.

Bebeğinizi evde bırakarak dışarı çıktığınız zamanlar, kapıda “bay-bay”laşmayı da oyuna dönüştürebilirsiniz. Biz bu oyunu 6 aydır oynuyoruz (market siparişlerimizi getiren abilerle bile). Bugüne kadar Arda’nın arkamdan ağlamışlığı yok neyse ki :)

 

 }

About The Author

Çiçeği burnunda anne, Mühendis bozması, Maymun iştahlı girişimci

One Response

  1. beyhan

    çok güzel yazmışsın Yasemincim…bizde ce-e oyunu çok oynuyoruz…belkide bu yüzden ağlamalar olmuyor…biz sabahları kapıda da bu şekilde vedalaşıyoruz…çok hoşuna gidiyor..açıkçası bunun psikolojik gelişimi için faydalı olduğunu bilmeden oynuyorduk…şimdi öğrendim, bundan sonra daha çok yapıcam:)

    Cevapla

Leave a Reply

Your email address will not be published.